… Toch is er ook sprake van een internationale transavant-garde.
Guy Timmerman sluit goed aan bij deze visie en heeft een eigen vormgeving ontwikkeld. De menselijke figuur is zijn vertrekpunt. Het dagelijkse leven is zijn voorwerp van reflectie. Niet de banaliteit van het alledaagse zoals o.a. het dadaïsme en de pop-art deden. Of extremer nog, evenmin in de vulgariteit ervan, zoals o.a. de funk-art die met viezigheden kunstwerken maakte. Wel het gewone als dat wat het leven is: blijheid en angst, vraag en antwoord, beslissingsdilemma’s, paradoxen en tegenstrijdigheden, liefde en haat, wanhoop en vertroosting, grootsheid tegenover het kleine en nietigheid tegen over het grote, het zijn allemaal gedachten en gevoelens die zo af te lezen zijn bij het zien van het werk van Guy Timmerman … — Willem Elias